Licenciada en Piscoloxía, funcionaria no Parlamento de Galicia, Psicóloga no Centro de Información á Muller de Coirós e formadora de Curz Vermella, Cándida Rodríguez Ferro foi a presidenta da directiva fundadora da asociación de Mulleres Rurais Albor, que o pasado sábado celebrou o seu 25 aniversario. O labor realizado durante anos á fronte deste colectivo, foille recoñecida polas súas compañeiras nomeándoa Presidenta de Honra.

cándida

Valga, 19 de marzo de 2018

- Con que obxectivo naceu Albor?

- Naceu coa idea de crear un espazo de encontro e de esparexemento para as veciñas do municipio. Pareceume un proxecto moi interesante, pero pensaba que non tería tempo para todo o traballo que demandaría. Logo, e dado o apoio e ánimo que recibín do meu entorno, crin oportuno implicarme e apostar por esta iniciativa.

- Como estaba organizada a asociación naqueles inicios?

- Daquela directiva fundadora formabamos parte eu, como presidenta, Concepción López (vicepresidenta), Rosa Crespo (secretaria), Amelia Ferreirós (tesoureira) e tiñamos unha ou dúas vogais por parroquia, xa que así nos asegurabamos a proximidade coa xente e poder chegar coa asociación o máis preto posible das nosas mulleres. No primeiro momento, tras constituírse a xestora, pasamos a coñecernos entre nós, xa que algunhas só nos coñeciamos de vista e outras nin eso. Nese momento coñecín a moitas das que foron e son as miñas amigas.

- E como xurdiu o nome de Albor?

- Na primeira reunión abordamos o nome da asociación. Ao igual que cando nace un neno pensamos en como se vai chamar, a nós pasounos o mesmo e empezaron a xurdir distintas ideas. Había algo que tiñamos moi claro: que debía ser un nome que se identificase de forma inequívoca con Valga. Nun momento pensamos en chamarlle Asociación de Mulleres Bella Otero, pero a idea non saíu adiante. Logo pensamos en poñerlle o nome dun río ou monte do municipio e foi aí cando xurdiu a idea de chamarlle Albor, en referencia ao noso monte Albor. Ademais, Albor ten outros significados e todos eles moi inspiradorres: luz de alba ou comezo ou principio de algo. Por iso creo que o nome foi do máis acertado. Como anécdota, o nacemento da asociación coincidiu co do meu fillo pequeo, así que para min foi encontrarme con dous proxectos novos que sacar adiante.

- Unha vez constituído o colectivo, cales foron os seus primeiros pasos?

- Ao principio non tiñamos nin local, polo que celebrabamos as reunións na miña casa. A primeira sede que tivemos cedéunola o Concello. Foi unha das casas dos mestres de Baño. Estaba abandonada, polo que supuxo un gran esforzo adecentala e poñela en funcionamento. Pero alá fomos todas con mandís, batas, luvas, caldeiros, lixivia, escobas e incluso con materiais de xardinaría para adecentar a casiña e o xardín. Todo ese traballo pagou a pena, xa que puidemos gozar dese local durante moitos anos. O feito de dispoñer dunha sede propia foi algo impresionante, pois alí nos reuniamos todos os venres e organizabamos as actividades, moitas das cales se realizaban nese mesmo lugar.

- Con que tipo de actividades trataron de axudar ás mulleres de Valga?

- Por exemplo, entre os obradoiros e cursos, os máis destacables foron os de xardinaría e horticultura, e tamén o de restauración de mobles. De seguro que moitos dos mobles restaurados naquel taller aínda teñen un sitio preferente en moitas casas. Tamén organizamos charlas, a primeira e quizais máis importante foi sobre o cancro de mama, impartida pola doutora Porto, toda unha eminencia na materia. Pero tamén realizamos charlas sobre drogas, violencia de xénero e outros temas que considerabamos importantes e interesantes para as mulleres de Valga.

En canto ás viaxes, procurábamos facer, cando menos, unha cada tres meses. Grazas a isto percorremos moitos lugares, Madrid ou Asturias por citar algún, ademais de compartir tempo e experiencias xuntas. Resulta moi reveladora, no tocante á situación das mulleres naquel entón, unha anécdota que Rosa Crespo, a actual presidenta, lembrou o sábado no acto do 25 aniversario: algunhas mulleres non estaban acostumadas a ir aos bares soas, sen os seus homes, e levaban bocadillo para non comer no restaurante.

cándida

- Cal é para vostede a actividade máis representativa de todas cantas promoveu Albor?

- O noso buque insignia era a cea-baile de entroido. Nela compartiamos os manxares típicos dos carnavais e celebrabamos o concurso de disfraces. E non quero deixar de mencionar a Esposición da Camelia, que leva realizándose xa doce anos e que a asociación ten a honra de organizar xunto co Concello.

- A asociación chegou a ter 600 asociadas, como era a relación entre todas?

- Cando xurdían problemas ou retos, lonxe de virnos abaixo uníamonos na procura de solucións. En ocasións considerabámonos heroínas. En canto a rango de idade das nosas mulleres, abarcamos todos os intervalos de idade, dende mociñas de poucos anos a mociñas de 70 ou 80. O criterio sempre foi e é ser moi tolerantes unhas coas outras, xa que a xuventude pode aprender moito das persoas maiores e viceversa. Ademais, as nosas socias non só foron de Valga, senón tamén de outros concellos limítrofes como Pontecesures, Catoira, Caldas de Reis ou Padrón. En Pontecesures, por exemplo, tardaron moitos anos en constituír a súa propia asociación de mulleres (A Barcarola) e a súa presidenta, Maribel Castro, era unha socia moi activa de Albor.

- Reunindo, como está a explicar, mulleres de diferentes idades e procendencias, cales foron os maiores retos aos que se enfrontaron?

- Os máis importantes foron a dispersión xeográfica das nosas asociadas, así como a baixa autoestima que, en xeral, ten a muller do mundo rural. O primeiro que nos dicían moitas delas era que non tiñan aptitudes, que non ían saber. Nese momento comezaba a nosa tarefa para animalas e empoderalas. Sempre traballabamos co lema “Querer é poder”, e grazas a esa actitude chegamos a ser unha das asociacións de mulleres máis importantes de Galicia, con máis de 600 socias nun concello de apenas 6.000 habitantes, e cun volume de actividades importantístimo.

- E agora, con 25 anos de traxectoria, que máis se pode facer?

- Hoxe en día existen moitas asociacións, temos un estupendo Auditorio no que se realizan todo tipo de actividades e hai máis facilidades. Pero non podemos esquecer que houbo un principio para todo isto e que, noutras épocas, se fixo moito e non había tantos recursos. Agora queda seguir adiante e sumar outros 25 anos máis. Seguir unidas máis que nunca, xa que xuntas non só somos máis, senón que somos mellores e, sobre todo, máis fortes.

 

boton facebookboton twitter   boton youtube

boton cita previa sede

boton sede electronica

boton bandos

boton rueiro

boton tempo

Volver