Accessibility Tools

Textos

Acordeón - Museo da Historia de Valga

O MEDIO NATURAL NO CONCELLO DE VALGA

O concello, ao igual que a maioría da comarca á que pertence (Ulla-Umia), caracterízase por pequenos núcleos de vivendas unifamiliares con horta sen organización planimétrica.

O clima oceánico co que conta Valga fai que a oscilación térmica vaia dende os 9-10 graos de media mínima aos 20-21 graos de media cálida. O val interior do río Louro é a zona máis cálida da conca do Ulla cunha media de 15 graos.

No Antigo réxime Valga contaba cunha parroquia máis, Requeixo, esta e Campaña pertencían á xurisdición de Padrón sendo o resto da xurisdición de Cordeiro. Xa no XIX aparece un concello constitucional nomeado Cordeiro que, coa división no 1822 das catro provincias de Galicia, unifica as parroquias que pertencían a Padrón. Isto non debeu ser do agrado dos habitantes de Campaña e Requeixo xa que piden ao Gobernador Civil, no 1935, ser un concello propio. A resposta non se fixo agardar sentenciando que «deben ser parte do axuntamento de Valga» engadindo ademais que había que potenciar a capital, Ponte-Valga.

No 1868 Valga sae reforzada dunha nova división territorial engadindo territorialmente a Catoira, pero se ben isto non se fixo realidade, pola contra perdeu a Requeixo no 1925 que se fundou como concello de Pontecesures no coñecido como Pacto da Devesa.

CONCELLO DE VALGA
40,6 KM²
LAT. 42.6943
LONX. -8.63943
42º41'39" N
8º38'22" O
PROVINCIA DE PONTEVEDRA-COMARCA ULLA-UMIA

EL MEDIO NATURAL EN EL MUNICIPIO DE VALGA

El municipio, como la mayor parte de la comarca a la que pertenece (Ulla-Umia), se caracteriza por pequeños núcleos de viviendas unifamiliares con huerto sin organización planimétrica.

El clima oceánico que tiene Valga hace que la oscilación térmica vaya desde los 9-10 grados de media mínima hasta los 20-21 grados de media cálida. El valle interior del río Louro es la zona más cálida de la cuenca del Ulla con una media de 15 grados.

En el Antiguo régimen, Valga tenía una parroquia más, Requeixo, ésta y Campaña pertenecían a la jurisdicción de Padrón, siendo el resto jurisdicción de Cordeiro. Ya en el siglo XIX aparece un ayuntamiento constitucional denominado Cordeiro que, con la división en 1822 de las cuatro provincias de Galicia, unifica las parroquias que pertenecían a Padrón. Esto no debió ser del agrado de los habitantes de Campaña y Requeixo ya que solicitaron al Gobernador Civil, en 1935, ser municipio propio. La respuesta no se hizo esperar, afirmando que "deben formar parte del ayuntamiento de Valga", añadiendo que había que potenciar la capital, Ponte-Valga.

En 1868, Valga sale reforzada por una nueva división territorial, añadiendo territorialmente Catoira, pero aunque esto no se hizo realidad, por el contrario, perdió Requeixo en 1925, que se fundó como municipio de Pontecesures en el conocido como Pacto da Devesa.

MUNICIPIO DE VALGA
40,6 KM²
LAT. 42.6943
LARGO. -8.63943
42º41'39" N
8º38'22" O
PROVINCIA DE PONTEVEDRA-COMARCA DE ULLA-UMIA

RURAL ENVIRONMENT IN THE MUNICIPALITY OF VALGA

The municipality, like most of the surrounding region to which it belongs (Ulla-Umia), is characterized by small clusters of single-family homes with vegetable gardens in an unplanned organization.

Valga's oceanic climate results in a thermal fluctuation ranging from an average minimum of 9-10 degrees to an average warm of 20-21 degrees. The inner valley of the Louro River is the warmest area in the Ulla basin with an average temperature of 15 degrees. During the Old Regime, Valga had one more parish, Requeixo; both Requeixo and Campaña were under the jurisdiction of Padrón, whilst the rest belonged to Cordeiro's jurisdiction. In the 19th century, a constitutional municipality named Cordeiro emerged, and with the division of the four provinces of Galicia in 1822, it unified the parishes that belonged to Padrón. This did not please the residents of Campaña and Requeixo, as in 1935, they requested to be a separate municipality from Valga. The response was quick, stating that "they must be part of the Valga municipality," adding that it was necessary to promote the capital, Ponte-Valga. In 1868, Valga was strengthened by a new territorial division, incorporating Catoira. Nevertheless, although this did not materialize, it lost Requeixo in 1925, which became the municipality of Pontecesures in the well-known Devesa Pact.

MUNICIPALITY OF VALGA
40.6 KM²
LAT. 42.6943
LONG. -8.63943
42°41'39" N
8°38'22" W
PROVINCE OF PONTEVEDRA - ULLA-UMIA REGION

AS PAISAXES E O TERRITORIO

A LAGOA DA MINA MERCEDES

A Mina Mercedes ou Lagoa de Santa Cristina ten a súa orixe nunha mina a ceo aberto para a extracción de caolín utilizado na fabricación de ladrillo. Unha vez esgotada a extracción abandónase e convértese nunha masa de auga de 3,5 Ha, a máis extensa de Pontevedra.

Esta zona comeza a ser poboada por flora e fauna de ambientes palustres autorexenerándose nun humidal. Hoxe en día é un exemplo de impacto ambiental reconvertido en ecosistema de interese ecolóxico.

Preto, e aínda neste proceso de cambio, temos una explotación similar que evidencia as modificación sufridas na Mina Mercedes.

OS MIRADOIROS

A condición de val que presenta Valga fai que se vexa rodeada de elevacións que nos deixan uns espléndidos miradoiros naturais.

O CHAN DO MONTE DE SETECOROS

O han do Monte de Setecoros permítenos a oportunidade de ser observadores da beleza do val do Río Louro e a Ría de Arousa.

O ALTO DE CAMPORREDONDO

O Alto de Camporredondo ofrece as fermosas vistas do val do Baixo Ulla co seu sinuoso percorrido.

O MIRADOR DE MONTE XESTEIRAS

Con aproximadamente 711 metros de altitude, o Mirador do Monte Xesteiras preséntase impoñente dominando as vistas panorámicas da Estrada, Cuntis, boa parte de Arousa e ata máis alá de Santiago.

MONTE BEIRO

Dende Monte Beiro, con tan só 140 m. e cun muíño de vento como exemplo do aproveitamento eólico no pasado, podemos apreciar na súa maxestuosidade o Val do Ulla, a Serra do Barbanza ou concellos limítrofes como Pontecesures, Padrón ou Catoira.

LOS PAISAJES Y EL TERRITORIO

LA LAGUNA DE LA MINA MERCEDES

La Mina Mercedes o Lagoa de Santa Cristina tiene su origen en una mina a cielo abierto para la extracción de caolín utilizado en la fabricación de ladrillos. Una vez agotada la extracción se abandona y se convierte en una masa de agua de 3,5 Ha, la más extensa de Pontevedra.

Esta zona empieza a poblarse de flora y fauna procedentes de ambientes palustres que se autorregeneran en un humidal. Hoy es un ejemplo de impacto ambiental reconvertido en un ecosistema de interés ecológico.

Cerca de allí, y aún en este proceso de cambio, tenemos una explotación similar que muestra las modificaciones sufridas en la Mina Mercedes.

LOS MIRADORES

La condición de valle que presenta Valga hace que se vea rodeada de elevaciones que nos dejan unos espléndidos miradores naturales.

O CHAN DO MONTE DE SETECOROS

El lugar de O Chan do Monte de Setecoros nos permite la oportunidad de ser observadores de la belleza del valle del Río Louro y la Ría de Arousa.

EL ALTO DE CAMPORREDONDO

El Alto de Camporredondo ofrece hermosas vistas del valle de Baixo Ulla con su sinuoso recorrido.

EL MIRADOR DE MONTE XESTEIRAS

Con aproximadamente 711 metros de altitud, el Mirador de Monte Xesteiras se presenta imponente dominando las vistas panorámicas de la Estrada, Cuntis, buena parte de Arousa e incluso más allá de Santiago.

MONTE BEIRO

Desde Monte Beiro, con tan sólo 140m y con un molino de viento como ejemplo del aprovechamiento eólico en el pasado, podemos apreciar en su majestuosidad el Valle del Ulla, la Sierra del Barbanza o municipios limítrofes como Pontecesures, Padrón o Catoira.

LANDSCAPES AND TERRITORY

THE MINE MERCEDES LAKE

The Mina Mercedes or Lagoa de Santa Cristina originates from an open-pit mine for extracting kaolin used in brick manufacturing. Once the extraction is exhausted, it is abandoned and becomes a water mass of 3.5 hectares, the largest in Pontevedra.

This area begins to be populated by flora and fauna from marshy environments, regenerating into a wetland. Today, it serves as an example of environmental impact reconverted into an ecosystem of ecological interest.

Nearby, and still amidst this process of change, there is a similar exploitation that exposes the modifications undergone in Mina Mercedes.

VIEWPOINTS

The valley condition of Valga is surrounded by elevations that provide splendid natural viewpoints.

CHAN DO MONTE DE SETECOROS

The Chan do Monte de Setecoros offers us the opportunity to observe the beauty of the Louro River Valley and the Ría de Arousa.

ALTO DE CAMPORREDONDO

The Alto de Camporredondo provides beautiful views of the Lower Ulla Valley with its winding course.

MONTE XESTEIRAS VIEWPOINT

With an altitude of approximately 711 meters, the Monte Xesteiras Viewpoint stands imposing, dominating panoramic views of A Estrada, Cuntis, a significant part of Arousa, and even beyond Santiago.

MONTE BEIRO

From Monte Beiro, with just 140 meters of elevation and a windmill as an example of past wind energy utilization, we can appreciate in its majesty the Ulla Valley, the Barbanza Mountain Range, and neighboring municipalities such as Pontecesures, Padrón, or Catoira.

AS PAISAXES E O TERRITORIO

CRUCES E CRUCEIROS

Durante o século XV inícíase a expansión do los cruceiros por nuestras tierras, por un lado, grazas ás peregrinacións das ordes mendicantes a Compostela, concretamente á de San Francisco de Asís; e por outro lado, ao paso, en 1412, de San Vicente Ferrer. Sen embargo, o auge definitivo terá lugar nos séculos XVII e XVIII, ao facerse efectivas as ideas impostas pola Contrarreforma, especialmente en canto á importancia da oración dos vivos para redimir as penas das ánimas.

O uso da cruz como símbolo do cristianismo iniciouse coa santificación de elementos xa existentes procedentes de culturas anteriores, xa sexa colocándoa sobre menhires, miliares romanos ou aras. Posteriormente aparecerían as cruces de peregrinos ao longo do Camiño de Santiago.

Os cruceiros están vinculados aos camiños formando parte da paisaxe en toda a xeografía valguesa, xa sexa nos atrios de igrexas, en capelas ou nos cruces. Son elementos de culto que chegan ata nosos días como expresión da devoción popular.

OS CAMIÑOS HISTÓRICOS

Valga ocupa un lugar estratéxico ao atoparse nunha zona de paso obrigado cara o interior de Galicia, tanto por vía terrestre como fluvial. Evidencia disto son as múltiples rutas de carácter histórico que percorren o noso concello.

CAMIÑO PORTUGUÉS

A peregrinaxe dende a capital lusa deixa no seu paso polo noso territorio nomes como o do rei Sancho II que peregrinou no 1244, Santa Isabel que fixo esta viaxe en dúas ocasións (1326 e 1335) ou o rei Don Manuel o Afortunado que se dirixiu a Santiago no 1502.

RUTA XACOBEA POLO MAR DE AROUSA E O RÍO ULLA

Dende o ben coñecido traslado do apóstol por parte dos seus discípulos, as augas do Ulla foron testemuña do paso de incontables historias de xente que as navegou ata Padrón coa finalidade de visitar o sagrado sepulcro.

CAMIÑO REAL

A construción no 1889 da actual estrada que une Pontecesures e Vilagarcía de Arousa fixo caer en desuso o Camiño Real. Esta vía terrestre era a única que existía paralela ao Ulla, o que explicaba o seu uso por carreteiros, carrilanas e incluso peregrinos. Formando parte do Camiño Real e salvando o río Valga temos unha ponte de factura sólida, a Ponte do Souto con robustos bloques de granito e machóns semicirculares rematados de forma cónica.

VÍAS ROMANAS

A Vía Romana XIX, que vai dende Bracara Augusta (Braga) ata Asturica Augusta (Astorga), ten o seu paso por Valga adscrito ao tramo AquisCelenis (Caldas de Reis) — Iria. A Vía XIX foi una ruta fundamental na difusión da cultura do Imperio. Nesta mesma liña está a Vía Romana XX ou «per loca marítima».

LOS PAISAJES Y EL TERRITORIO

CRUCES Y CRUCEIROS

Durante el siglo XV se inicia la expansión del los cruceiros por nuestras tierras, por un lado, gracias a las peregrinaciones de las órdenes mendicantes a Compostela, concretamente a la de San Francisco de Asís; y por otro lado, al paso, en 1412, de San Vicente Ferrer. Sin embargo, el auge definitivo tendrá lugar en los siglos XVII y XVIII, al hacerse efectivas las ideas impuestas por la Contrarreforma, especialmente en cuanto a la importancia de la oración de los vivos para redimir las penas de las ánimas.

El uso de la cruz como símbolo del cristianismo se inició con la santificación de elementos ya existentes procedentes de culturas anteriores, ya sea colocándola sobre menhires, miliares romanos o aras. Posteriormente aparecerían las cruces de peregrinos a lo largo del Camino de Santiago.

Los cruceiros están vinculados a los caminos formando parte del paisaje en toda la geografía valguesa, ya sea en los atrios de iglesias, en capillas o en los cruces. Son elementos de culto que llegan hasta nuestros días como expresión de la devoción popular.

LOS CAMINOS HISTÓRICOS

Valga ocupa un lugar estratégico al encontrarse en una zona de paso obligado hacia el interior de Galicia, tanto por vía terrestre como fluvial. Evidencia de esto son las múltiples rutas de carácter histórico que recorren nuestro municipio.

CAMINO PORTUGUÉS

El peregrinaje desde la capital lusa deja a su paso por nuestro territorio nombres como el del Rey Sancho II que peregrinó en 1244, Santa Isabel que realizó esta viaje en dos ocasiones (1326 y 1335) o el Rey Don Manuel el Afortunado que se fue a Santiago en el 1502.

RUTA XACOBEA POR EL MAR DE AROUSA Y EL RÍO ULLA

Desde el bien conocido traslado de apóstol por parte de sus discípulos, las aguas del Ulla han sido testigo del paso de incontables historias de gente que las navegó hasta Padrón con la finalidad de visitar el sagrado sepulcro.

CAMINO REAL

La construcción en el 1889 de la actual carretera que une Pontecesures y Villagarcía de Arousa hizo que el Camiño Real cayera en desuso. Esta vía terrestre era la única que existía paralela al Ulla, lo que explicaba su uso por carreteros, carrilanas e incluso peregrinos. Formando parte del Camino Real y salvando el río Valga tenemos un puente de construcción sólida, la Ponte de Souto, con robustos bloques de granito y machones semicirculares terminados en forma cónica.

VÍAS ROMANAS

La Vía Romana XIX, que va desde Bracara Augusta (Braga) hasta Asturica Augusta (Astorga), tiene su paso por Valga adscrito al tramo AquisCelenis (Caldas de Reis) — Iria. La Vía XIX fue una ruta fundamental en la difusión de la cultura del Imperio. En esta misma línea se encuentra la Vía Romana XX o «per loca marítima».

LANDSCAPES AND TERRITORY

CROSSES AND WAYSIDE CROSSES

During the 15th century, the expansion of wayside crosses began in our lands. This expansion was influenced on the one hand, by the pilgrimages of mendicant orders to Santiago, particularly that of Saint Francis of Assisi, and on the other hand, by the visit of Saint Vincent Ferrer in 1412. However, the ultimate boom happened in the 17th and 18th centuries when the ideas imposed by the Counter-Reformation were implemented, particularly regarding the importance of the prayers of the living to redeem the souls in purgatory.

The use of the cross as a symbol of Christianity began with the sanctification of pre-existing elements from previous cultures, whether placed on menhirs, Roman milestones, or altars. Subsequently, pilgrimage crosses appeared along the Camino de Santiago.

Wayside crosses are linked to paths, partaking in the landscape throughout the Valga region, whether in churchyards, chapels, or crossroads. They are worship elements that have persisted to this day as expressions of popular devotion.

HISTORICAL PATHS

Valga is situated in a strategic location as it is in an area that serves as a necessary passage to inner Galicia, both by land and water. This is evident in the numerous historical routes that go through our municipality.

PORTUGUESE WAY

The pilgrimage from the Portuguese capital leaves its mark on our territory, with names such as King Sancho II, who made the pilgrimage in 1244, Saint Elizabeth, who went on this journey twice (1326 and 1335), and King Don Manuel the Fortunate, who set off to Santiago in 1502.

JACOBEAN ROUTE THROUGH THE SEA OF AROUSA AND THE ULLA RIVER

Since the well-known transfer of the apostle by his disciples, the waters of the Ulla have witnessed countless stories of people sailing to Padrón to visit the sacred tomb.

ROYAL ROAD

The construction of the current road connecting Pontecesures and Vilagarcía de Arousa in 1889 led to the abandonment of the Royal Road. This land route was the only one parallel to the Ulla, explaining its use by carters, railcar operators, and even pilgrims. As part of the Royal Road and crossing the Valga River, there is a solidly made bridge: the Ponte do Souto, with robust granite blocks and semicircular piers finished up with a conical shape.

ROMAN ROADS

The Roman Road XIX, which spans from Bracara Augusta (Braga) to Asturica Augusta (Astorga), goes through Valga in the section AquisCelenis (Caldas de Reis) — Iria. The XIX Road was a crucial route for the expansion of the Empire's culture. In the same vein is the Roman Road XX or "per loca marítima."

O RÍO ULLA

O río Ulla é, pola súa importancia histórica, o grande protagonista. Vertebrador de moitos dos capítulos que marcaron a Historia, non só de Galicia, senón da Península, foi utilizado ao longo dos tempos por distintos pobos tanto para o intercambio comercial e cultural (dende época prerromana) como para invasións e saqueos de pobos viquingos. Quizais o feito máis coñecido, e que condicionou o devir de Europa, foi o traslatio do apóstol Santiago do que se mantén o recordo en forma de cruceiro (pertencente a un Vía Crucis do Ulla) na praia fluvial de Vilarello. Este río non só ten importancia histórica, tal e como demostra Rede Natura 2000, xa que se atopa dentro desta protección ecolóxica europea da biodiversidade. Garántese deste xeito a conservación de vexetación como carriza, xuncos e pasteiros, adaptada a distintos graos de salinidade.

EL RÍO ULLA

El río Ulla es, por su importancia histórica, el gran protagonista. Vertebrador de muchos de los capítulos que marcaron la Historia, no sólo de Galicia, sino de la Península, fue utilizado a lo largo de los tiempos por distintos pueblos tanto para el intercambio comercial y cultural (desde época prerromana) como para invasiones y saqueos de pueblos vikingos. Quizás el hecho más conocido, y que condicionó el devenir de Europa, fue el traslado del apóstol Santiago del que se mantiene el recuerdo en forma de cruceiro (perteneciente a una Vía Crucis del Ulla) en la playa fluvial de Vilarello. Este río no sólo tiene importancia histórica, tal y como demuestra Red Natura 2000, ya que se encuentra dentro de esta protección ecológica europea de la biodiversidad. Se garantiza de este modo la conservación de vegetación como carrizo, juncos y pastizales, adaptada a distintos grados de salinidad.

THE ULLA RIVER

The Ulla River is, due to its historical importance, the great protagonist. It is the backbone of many chapters that marked History, not only of Galicia, but of the Peninsula. It was used throughout time by different peoples both for commercial and cultural exchange (since pre-Roman times) and for invasions and raids by Viking peoples. Perhaps the most well-known fact, which conditioned the course of Europe, was the transfer of the Apostle Santiago, of which the memory is preserved in the form of a cruceiro (belonging to a Via Crucis of the Ulla) on the river beach of Vilarello. This river not only has historical importance, as demonstrated by Natura 2000, since it is within this European ecological protection of biodiversity. In this way, the conservation of vegetation such as reeds, rushes, and pastures, adapted to different degrees of salinity, is guaranteed.

O POZO

A relación do home coa auga sempre foi fundamental. Dende os primeiros asentamentos humanos, a proximidade a fontes de auga foi determinante na elección do lugar de residencia. Os pozos son, xunto coas fontes, un dos elementos máis importantes da vida rural tradicional galega. A súa construción realizábase de forma colectiva, sendo responsabilidade de toda a comunidade o seu mantemento. O pozo era o lugar onde se recollía a auga para o consumo doméstico e animal. A profundidade destes pozos variaba en función da capa freática de cada zona. Algúns deles alcanzaban profundidades de máis de 20 metros. A construción realizábase con pedra de granito, xeralmente sen argamasa, deixando pequenos ocos para permitir a circulación da auga subterránea. O acceso ao pozo realizábase mediante unha escalera de pedra ou madeira, sendo moi importante a seguridade para evitar accidentes.

EL POZO

La relación del hombre con el agua siempre ha sido fundamental. Desde los primeros asentamientos humanos, la proximidad a fuentes de agua fue determinante en la elección del lugar de residencia. Los pozos son, junto con las fuentes, uno de los elementos más importantes de la vida rural tradicional gallega. Su construcción se realizaba de forma colectiva, siendo responsabilidad de toda la comunidad su mantenimiento. El pozo era el lugar donde se recogía el agua para el consumo doméstico y animal. La profundidad de estos pozos variaba en función del nivel freático de cada zona. Algunos de ellos alcanzaban profundidades de más de 20 metros. La construcción se realizaba con piedra de granito, generalmente sin argamasa, dejando pequeños huecos para permitir la circulación del agua subterránea. El acceso al pozo se realizaba mediante una escalera de piedra o madera, siendo muy importante la seguridad para evitar accidentes.

THE WELL

The relationship between man and water has always been fundamental. From the first human settlements, proximity to water sources was decisive in choosing a place of residence. Wells are, along with springs, one of the most important elements of traditional Galician rural life. Their construction was carried out collectively, with the entire community being responsible for their maintenance. The well was the place where water was collected for domestic and animal consumption. The depth of these wells varied depending on the water table of each area. Some of them reached depths of more than 20 meters. The construction was carried out with granite stone, generally without mortar, leaving small holes to allow the circulation of groundwater. Access to the well was achieved through a stone or wooden ladder, with safety being very important to prevent accidents.

OS PRIMEIROS POBOADORES

Os primeiros poboadores de Valga deixaron as súas pegadas no territorio a través de diversos elementos arqueolóxicos. Entre eles destacan os castros, que son asentamentos fortificados de época prerromana. Estes castros eran lugares elevados, xeralmente en montes ou outeiros, que permitían o control do territorio e a defensa fronte a ataques. Os tumuleiros son construccións funerarias de época prehistórica, consistentes en montículos de pedra que cubren as cámaras funerarias. Os petróglifos son gravados rupestres que representan figuras humanas, animais ou símbolos. As mámoas son túmulos funerarios de época megalítica. Todos estes elementos evidencian unha ocupación humana importante desde tempos moi antigos, demostrando que Valga foi un territorio de gran importancia estratéxica e económica desde a Prehistoria.

LOS PRIMEROS POBLADORES

Los primeros pobladores de Valga dejaron sus huellas en el territorio a través de diversos elementos arqueológicos. Entre ellos destacan los castros, que son asentamientos fortificados de época prerromana. Estos castros eran lugares elevados, generalmente en montes u oteros, que permitían el control del territorio y la defensa frente a ataques. Los túmulos son construcciones funerarias de época prehistórica, consistentes en montículos de piedra que cubren las cámaras funerarias. Los petroglifos son grabados rupestres que representan figuras humanas, animales o símbolos. Los túmulos funerarios son de época megalítica. Todos estos elementos evidencian una ocupación humana importante desde tiempos muy antiguos, demostrando que Valga fue un territorio de gran importancia estratégica y económica desde la Prehistoria.

THE FIRST SETTLERS

The first settlers of Valga left their footprints in the territory through various archaeological elements. Among them are the castros, which are fortified settlements from the pre-Roman era. These castros were elevated places, generally on hills or mounds, which allowed control of the territory and defense against attacks. The tumuli are funerary constructions from the prehistoric era, consisting of stone mounds that cover funerary chambers. Petroglyphs are rock engravings that represent human figures, animals, or symbols. Burial mounds are from the megalithic era. All these elements evidence important human occupation from very ancient times, demonstrating that Valga was a territory of great strategic and economic importance since Prehistory.

A ARQUEOLOXÍA

AGRAMAR

O obxectivo destra prospección arqueolóxica foi a localización de posibles restos asociables á Turris Augusti, monumento memorable mencionado por Pomponio Mela (século I d.C). A busca motivou unha selección e investigación inicial dunha área dunhas 50Ha. de terra e auga. O resultado foron restos romanos e medievais que se ben aínda non deixan demostrar a localización do monumento, si permiten reforzar a idea de grande actividade comercial deste tramo do río Ulla ao seu paso por Valga.

MERCADO DOS MOUROS

O xacemento é un espazo de 1,15 Ha. de forma ovalada e sobreelevado sobre as brañas do río Ulla. Os seus límites están perfectamente claros pola existencia dun muro de mampostería que o rodea. Trátase dun asentamento habitacional de época romana cuxo esplendor máximo se sitúa no cambio de era. O seu localización e materiais demostran unha importante función comercial-portuaria.

A IGREXA VELLA

A «Igrexa Vella» de Santa Comba de Louro é un xacemento arqueolóxico singular en Galicia ao documentarse nel unha ocupación humana que comeza no século IV d.C. No século V, coa cristianización do Imperio Romano, constrúese unha pequena igrexa basilical de planta rectangular sobre o complexo tardorromano, reempregando materiais do mesmo.

LA ARQUEOLOGÍA

AGRAMAR

El objetivo de esta prospección arqueológica fue la localización de posibles restos asociables a la Turris Augusti, monumento memorable mencionado por Pomponio Mela (siglo I d.C). La búsqueda motivó una selección e investigación inicial de un área de unas 50Ha. de tierra y agua. El resultado fueron restos romanos y medievales que aunque aún no permiten demostrar la localización del monumento, sí permiten reforzar la idea de gran actividad comercial de este tramo del río Ulla al su paso por Valga.

MERCADO DOS MOUROS

El yacimiento es un espacio de 1,15 Ha. de forma ovalada y sobreelevado sobre las marismas del río Ulla. Sus límites están perfectamente claros por la existencia de un muro de mampostería que lo rodea. Se trata de un asentamiento habitacional de época romana cuyo esplendor máximo se sitúa en el cambio de era. Su localización y materiales demuestran una importante función comercial-portuaria.

LA IGLESIA VIEJA

La «Iglesia Vieja» de Santa Comba de Louro es un yacimiento arqueológico singular en Galicia al documentarse en él una ocupación humana que comienza en el siglo IV d.C. En el siglo V, con la cristianización del Imperio Romano, se construye una pequeña iglesia basilical de planta rectangular sobre el complejo tardorromano, reutilizando materiales del mismo.

ARCHAEOLOGY

AGRAMAR

The objective of this archaeological survey was the location of possible remains associated with the Turris Augusti, a memorable monument mentioned by Pomponius Mela (1st century AD). The search motivated an initial selection and investigation of an area of about 50 hectares of land and water. The result was Roman and medieval remains that, although they still do not allow demonstrating the location of the monument, do allow reinforcing the idea of great commercial activity in this section of the Ulla River as it passes through Valga.

MERCADO DOS MOUROS

The site is a space of 1.15 hectares of oval shape and elevated above the marshes of the Ulla River. Its limits are perfectly clear due to the existence of a masonry wall that surrounds it. It is a residential settlement from the Roman era whose maximum splendor is located at the change of era. Its location and materials demonstrate an important commercial-port function.

THE OLD CHURCH

The "Old Church" of Santa Comba de Louro is a singular archaeological site in Galicia as it documents human occupation beginning in the 4th century AD. In the 5th century, with the Christianization of the Roman Empire, a small basilical church with a rectangular floor plan is built on the late Roman complex, reusing materials from it.

IDADE MEDIA

O arcebispo Xelmírez, ademais de impulsar a Catedral de Santiago, impulsou a creación de igrexas parroquiais en todo o territorio que estaba baixo a súa xurisdición. Valga, como parte das terras de Padrón, recibiu a influencia desta política. Durante a Idade Media, Valga foi un territorio de importancia estratéxica pola súa proximidade ao río Ulla e pola súa posición no camiño cara Santiago. O territorio estaba dividido en parroquias que dependían da xurisdición de Padrón ou Cordeiro. As igrexas parroquiais eran os centros da vida social e relixiosa das comunidades. A economía era fundamentalmente agrícola e gandeira, complementada coa explotación dos recursos fluviais. Durante este período, a poboación estableceuse en pequenos núcleos dispersos, formando aldeas que se aglomeraban ao redor das igrexas parroquiais.

EDAD MEDIA

El arzobispo Gelmírez, además de impulsar la Catedral de Santiago, impulsó la creación de iglesias parroquiales en todo el territorio que estaba bajo su jurisdicción. Valga, como parte de las tierras de Padrón, recibió la influencia de esta política. Durante la Edad Media, Valga fue un territorio de importancia estratégica por su proximidad al río Ulla y por su posición en el camino hacia Santiago. El territorio estaba dividido en parroquias que dependían de la jurisdicción de Padrón o Cordeiro. Las iglesias parroquiales eran los centros de la vida social y religiosa de las comunidades. La economía era fundamentalmente agrícola y ganadera, complementada con la explotación de los recursos fluviales. Durante este período, la población se estableció en pequeños núcleos dispersos, formando aldeas que se aglomeraban alrededor de las iglesias parroquiales.

MIDDLE AGES

Archbishop Gelmírez, in addition to promoting the Cathedral of Santiago, promoted the creation of parish churches throughout the territory under his jurisdiction. Valga, as part of the lands of Padrón, received the influence of this policy. During the Middle Ages, Valga was a territory of strategic importance due to its proximity to the Ulla River and its position on the road to Santiago. The territory was divided into parishes that depended on the jurisdiction of Padrón or Cordeiro. Parish churches were the centers of social and religious life of the communities. The economy was fundamentally agricultural and pastoral, complemented by the exploitation of river resources. During this period, the population settled in small dispersed nuclei, forming villages that clustered around parish churches.

IDADE MODERNA

Durante a Idade Moderna, Valga continuou sendo un territorio fundamentalmente agrícola e gandeiro. A creación de novas parroquias e a consolidación das estruturas administrativas marcaron este período. A economía local baseábase na explotación agrícola das terras, na gandería e na pesca fluvial. O comercio fluvial polo río Ulla seguía sendo importante, permitindo o intercambio de produtos coas zonas costeiras. Durante este período, a poboación aumentou de forma significativa, levando á expansión dos núcleos de poboación. A arquitectura popular galega consolidou as súas características durante este período, con casas de planta rectangular, cuberta a dúas augas e construidas con pedra de granito. A vida social organizábase ao redor das parroquias e das festividades relixiosas. As irmandades e confrarías xogaban un papel importante na vida social e relixiosa das comunidades.

EDAD MODERNA

Durante la Edad Moderna, Valga continuó siendo un territorio fundamentalmente agrícola y ganadero. La creación de nuevas parroquias y la consolidación de las estructuras administrativas marcaron este período. La economía local se basaba en la explotación agrícola de las tierras, en la ganadería y en la pesca fluvial. El comercio fluvial por el río Ulla seguía siendo importante, permitiendo el intercambio de productos con las zonas costeras. Durante este período, la población aumentó de forma significativa, llevando a la expansión de los núcleos de población. La arquitectura popular gallega consolidó sus características durante este período, con casas de planta rectangular, cubierta a dos aguas y construidas con piedra de granito. La vida social se organizaba alrededor de las parroquias y de las festividades religiosas. Las hermandades y cofradías jugaban un papel importante en la vida social y religiosa de las comunidades.

EARLY MODERN PERIOD

During the Early Modern Period, Valga continued to be a fundamentally agricultural and pastoral territory. The creation of new parishes and the consolidation of administrative structures marked this period. The local economy was based on the agricultural exploitation of the land, livestock, and river fishing. River trade along the Ulla River remained important, allowing the exchange of products with coastal areas. During this period, the population increased significantly, leading to the expansion of population centers. Popular Galician architecture consolidated its characteristics during this period, with rectangular floor plan houses, double-sloped roofs, and built with granite stone. Social life was organized around parishes and religious festivities. Brotherhoods and confraternities played an important role in the social and religious life of the communities.

A INDUSTRIALIZACIÓN

Valga sempre tivo na súa rica agricultura e gandería a principal base económica. Nembargante, a madeira, o caolín e o aluminio, foron os que promoveron a industria no noso concello. A madeira xerou as primeiras iniciativas industriais coa instalación en Campaña, no 1910, dun pequeno aserradero. O caolín, utilizado na fabricación de cerámica e vidrio, foi explotado en varias canteiras do concello. A explotación do caolín levou á creación da Mina Mercedes, que posteriormente se convertiría nun humidal de grande interese ecolóxico. O aluminio, con menor importancia que os anteriores, foi tamén obxecto de explotación. A industrialización trouxe cambios significativos na estrutura social e económica de Valga, levando á migración de poboación cara as zonas urbanas e á transformación da paisaxe.

LA INDUSTRIALIZACIÓN

Valga siempre tuvo en su rica agricultura y ganadería la principal base económica. Sin embargo, la madera, el caolín y el aluminio, fueron los que promovieron la industria en nuestro municipio. La madera generó las primeras iniciativas industriales con la instalación en Campaña, en 1910, de un pequeño aserradero. El caolín, utilizado en la fabricación de cerámica y vidrio, fue explotado en varias canteras del municipio. La explotación del caolín llevó a la creación de la Mina Mercedes, que posteriormente se convertiría en un humidal de gran interés ecológico. El aluminio, con menor importancia que los anteriores, fue también objeto de explotación. La industrialización trajo cambios significativos en la estructura social y económica de Valga, llevando a la migración de población hacia las zonas urbanas y a la transformación del paisaje.

INDUSTRIALIZATION

Valga has always had its rich agriculture and livestock as the main economic base. However, wood, kaolin, and aluminum were those that promoted industry in our municipality. Wood generated the first industrial initiatives with the installation in Campaña, in 1910, of a small sawmill. Kaolin, used in the manufacture of ceramics and glass, was exploited in several quarries in the municipality. The exploitation of kaolin led to the creation of the Mina Mercedes, which later became a wetland of great ecological interest. Aluminum, with less importance than the previous ones, was also subject to exploitation. Industrialization brought significant changes in the social and economic structure of Valga, leading to migration of population to urban areas and transformation of the landscape.

PERSOEIROS ILUSTRES

Moitas persoas nacidas en Valga ou con vínculos profundos coa comarca deixaron a súa pegada na Historia. Estes persoeiros ilustres destacaron en diversos campos: literatura, arte, ciencia, política e cultura. A súa contribución foi fundamental para o desenvolvemento de Galicia e de España. Entre eles destacan figuras como A Bella Otero, actriz e bailarina que se convertiría nunha das mulleres máis famosas da Belle Époque parisina, e Xesús Ferro Couselo, intelectual e historiador que deixou un legado importante na documentación da historia de Galicia. Estes persoeiros son exemplos de como persoas procedentes de comunidades rurais galegas puideron alcanzar o éxito e o recoñecemento internacional, demostrando o potencial e o talento da poboación galega.

PERSONAJES ILUSTRES

Muchas personas nacidas en Valga o con vínculos profundos con la comarca dejaron su huella en la Historia. Estos personajes ilustres destacaron en diversos campos: literatura, arte, ciencia, política y cultura. Su contribución fue fundamental para el desarrollo de Galicia y de España. Entre ellos destacan figuras como La Bella Otero, actriz y bailarina que se convertiría en una de las mujeres más famosas de la Belle Époque parisina, y Jesús Ferro Couselo, intelectual e historiador que dejó un legado importante en la documentación de la historia de Galicia. Estos personajes son ejemplos de cómo personas procedentes de comunidades rurales gallegas pudieron alcanzar el éxito y el reconocimiento internacional, demostrando el potencial y el talento de la población gallega.

ILLUSTRIOUS FIGURES

Many people born in Valga or with deep ties to the region left their mark on History. These illustrious figures stood out in various fields: literature, art, science, politics, and culture. Their contribution was fundamental to the development of Galicia and Spain. Among them are figures such as La Bella Otero, an actress and dancer who became one of the most famous women of the Parisian Belle Époque, and Jesús Ferro Couselo, an intellectual and historian who left an important legacy in documenting the history of Galicia. These figures are examples of how people from rural Galician communities were able to achieve success and international recognition, demonstrating the potential and talent of the Galician population.

XESÚS IGNACIO FERRO COUSELO

Xesús Ignacio Ferro Couselo nace en Valga no ano 1900. Desde moi novo mostrou unha gran vocación pola historia e a cultura galega. Estudou en Santiago de Compostela, onde se formou como historiador e intelectual. Ferro Couselo dedicou a súa vida á investigación histórica e á documentación da historia de Galicia. Foi autor de numerosas obras sobre historia local e regional. A súa contribución foi fundamental para a preservación da memoria histórica de Galicia. Ferro Couselo foi tamén un intelectual comprometido coa defensa da cultura galega durante un período difícil da historia de España. A súa obra deixou un legado importante para as xeracións futuras, servindo como referencia para historiadores e investigadores. Faleceu en 1985, deixando un legado intelectual que continúa sendo valorado e estudado.

JESÚS IGNACIO FERRO COUSELO

Jesús Ignacio Ferro Couselo nace en Valga en el año 1900. Desde muy joven mostró una gran vocación por la historia y la cultura gallega. Estudió en Santiago de Compostela, donde se formó como historiador e intelectual. Ferro Couselo dedicó su vida a la investigación histórica y a la documentación de la historia de Galicia. Fue autor de numerosas obras sobre historia local y regional. Su contribución fue fundamental para la preservación de la memoria histórica de Galicia. Ferro Couselo fue también un intelectual comprometido con la defensa de la cultura gallega durante un período difícil de la historia de España. Su obra dejó un legado importante para las generaciones futuras, sirviendo como referencia para historiadores e investigadores. Falleció en 1985, dejando un legado intelectual que continúa siendo valorado y estudiado.

JESUS IGNACIO FERRO COUSELO

Jesus Ignacio Ferro Couselo was born in Valga in the year 1900. From a very young age, he showed great vocation for history and Galician culture. He studied in Santiago de Compostela, where he trained as a historian and intellectual. Ferro Couselo dedicated his life to historical research and documentation of the history of Galicia. He was the author of numerous works on local and regional history. His contribution was fundamental to the preservation of Galicia's historical memory. Ferro Couselo was also an intellectual committed to defending Galician culture during a difficult period in Spanish history. His work left an important legacy for future generations, serving as a reference for historians and researchers. He died in 1985, leaving an intellectual legacy that continues to be valued and studied.

XESÚS IGNACIO FERRO COUSELO - OBRA E LEGADO

A obra de Xesús Ignacio Ferro Couselo abarca múltiples aspectos da historia galega. Entre os seus traballos máis importantes destacan estudos sobre a historia local de Valga e a comarca, investigacións sobre a arquitectura popular galega, e análises sobre a evolución social e económica de Galicia. Ferro Couselo foi un historiador rigoroso que baseaba os seus traballos en fontes documentais e en investigación de campo. A súa metodoloxía foi innovadora para a época, combinando técnicas de investigación histórica con traballos de antropoloxía cultural. A súa obra serviu de modelo para xeracións posteriores de historiadores. Ferro Couselo foi tamén un intelectual público que participou activamente na vida cultural de Galicia. Contribuíu á fundación de institucións culturais e foi membro de academias e asociacións científicas. O seu compromiso coa cultura galega foi constante ao longo de toda a súa vida, mesmo durante períodos de represión cultural.

JESÚS IGNACIO FERRO COUSELO - OBRA Y LEGADO

La obra de Jesús Ignacio Ferro Couselo abarca múltiples aspectos de la historia gallega. Entre sus trabajos más importantes destacan estudios sobre la historia local de Valga y la comarca, investigaciones sobre la arquitectura popular gallega, y análisis sobre la evolución social y económica de Galicia. Ferro Couselo fue un historiador riguroso que basaba sus trabajos en fuentes documentales y en investigación de campo. Su metodología fue innovadora para la época, combinando técnicas de investigación histórica con trabajos de antropología cultural. Su obra sirvió de modelo para generaciones posteriores de historiadores. Ferro Couselo fue también un intelectual público que participó activamente en la vida cultural de Galicia. Contribuyó a la fundación de instituciones culturales y fue miembro de academias y asociaciones científicas. Su compromiso con la cultura gallega fue constante a lo largo de toda su vida, incluso durante períodos de represión cultural.

JESUS IGNACIO FERRO COUSELO - WORK AND LEGACY

The work of Jesus Ignacio Ferro Couselo encompasses multiple aspects of Galician history. Among his most important works are studies on the local history of Valga and the region, research on popular Galician architecture, and analyses on the social and economic evolution of Galicia. Ferro Couselo was a rigorous historian who based his work on documentary sources and field research. His methodology was innovative for the time, combining historical research techniques with cultural anthropology work. His work served as a model for later generations of historians. Ferro Couselo was also a public intellectual who actively participated in Galicia's cultural life. He contributed to the founding of cultural institutions and was a member of academies and scientific associations. His commitment to Galician culture was constant throughout his life, even during periods of cultural repression.

A BELLA OTERO E O SEU MUNDO

A Bella Otero (Agustina de Carmen Otero), naceu o 19 de decembro de 1868 no concello de Valga, no seo dunha familia humilde. En 1880 deixa a súa Galicia natal e emprende un camiño de ida, sen volta, que a levará a percorrer as principais cidades do mundo, converténdose nunha actriz moi admirada e símbolo da súa época, a Belle Époque. En Barcelona comeza a súa aprendizaxe como bailarina de espectáculos baixo o nome de Carolina Otero. Con 20 anos coñece ao banqueiro catalán Furtià, quen lle infunde o seu interese polo teatro e, en 1889, ano de sorte de Carolina, instálase en París con Furtià, quen lle presenta a Josep Oller, empresario teatral do Moulin Rouge e do Olympia. Oller ábrelle as portas do mundo do espectáculo, tras preparala nas disciplinas de cante e baile español, e presentala ao Conde Kessler e Ernest André Jurgens, representantes do museo e sala de espectáculos Eden Musée de Nova York. O 21 de setembro de 1890, A Bella Otero chega a Nova York con grande expectación debido á campaña de prensa e publicidade, previamente planificada por Jurgens. Neste ano, coñecerá a William Kissam Vanderbilt, neto do creador das liñas ferroviarias e fluviais americanas, quen terá unha relación con Carolina durante sete anos. En agosto de 1892 volve a París e actúa no Cirque d'Été, onde coñecerá ao príncipe Alberte de Mónaco. A Bella Otero, tralo ofrecemento de Édouard Marchand, director de Foiles Bergére, asina un contrato para actuar no famoso local de espectáculos parisiense, ao que permanece vinculada toda a súa vida. Entre 1893 e 1897 foise creando a lenda da Bella Otero, ata tal punto que coñecerá aos principais personaxes da aristocracia, da política e as finanzas de Europa. En 1898, o gran duque Pedro de Rusia convidouna a San Petesburgo no verán. A Bella Otero aparece acompañada na súa escena de baile de Mesguich, asistente do inventor do cine Louis Loumiere, que filmará o show que estrea Carolina. A película realizada, «La Valse Brisante», foi proxectada o 26 de setembro en Moscova como principal atractivo dun festival benéfico promovido pola familia real rusa, non sen certo escándalo. En 1900, ano da Exposición Universal de París, Carolina Otero xa era un fito vinculado ao espectáculo parisense. Entre agosto e decembro de 1906, Carolina Otero fai unha xira por América Latina: Arxentina, Uruguai e Brasil. En 1912 coñece a Alfonso XIII e ao emperador de Xapón, Meiji Tenno. Un ano despois representa a ópera Carmen de Bizet, en Rouen e Londres.

LA BELLA OTERO Y SU MUNDO

La Bella Otero (Agustina de Carmen Otero), nació el 19 de diciembre de 1868 en el municipio de Valga, en el seno de una familia humilde. En 1880 deja su Galicia natal y emprende un camino de ida, sin vuelta, que la llevará a recorrer las principales ciudades del mundo, convirtiéndose en una actriz muy admirada y símbolo de su época, la Belle Époque. En Barcelona comienza su aprendizaje como bailarina de espectáculos bajo el nombre de Carolina Otero. Con 20 años conoce al banquero catalán Furtià, quien le infunde su interés por el teatro y, en 1889, año de suerte de Carolina, se instala en París con Furtià, quien le presenta a Josep Oller, empresario teatral del Moulin Rouge y del Olympia. Oller le abre las puertas del mundo del espectáculo, tras prepararla en las disciplinas de cante y baile español, y presentarla al Conde Kessler y Ernest André Jurgens, representantes del museo y sala de espectáculos Eden Musée de Nueva York. El 21 de septiembre de 1890, La Bella Otero llega a Nueva York con gran expectación debido a la campaña de prensa y publicidad, previamente planificada por Jurgens. En este año, conocerá a William Kissam Vanderbilt, nieto del creador de las líneas ferroviarias y fluviales americanas, quien tendrá una relación con Carolina durante siete años. En agosto de 1892 vuelve a París y actúa en el Cirque d'Été, donde conocerá al príncipe Alberte de Mónaco. La Bella Otero, tras el ofrecimiento de Édouard Marchand, director de Foiles Bergére, firma un contrato para actuar en el famoso local de espectáculos parisino, al que permanece vinculada toda su vida. Entre 1893 y 1897 se fue creando la leyenda de la Bella Otero, hasta tal punto que conocerá a los principales personajes de la aristocracia, de la política y las finanzas de Europa. En 1898, el gran duque Pedro de Rusia la invitó a San Petersburgo en el verano. La Bella Otero aparece acompañada en su escena de baile de Mesguich, asistente del inventor del cine Louis Loumiere, que filmará el show que estrena Carolina. La película realizada, «La Valse Brisante», fue proyectada el 26 de septiembre en Moscova como principal atractivo de un festival benéfico promovido por la familia real rusa, no sin cierto escándalo. En 1900, año de la Exposición Universal de París, Carolina Otero ya era un hito vinculado al espectáculo parisino. Entre agosto y diciembre de 1906, Carolina Otero hace una gira por América Latina: Argentina, Uruguay y Brasil. En 1912 conoce a Alfonso XIII y al emperador de Japón, Meiji Tenno. Un año después representa la ópera Carmen de Bizet, en Rouen y Londres.

LA BELLA OTERO AND HER WORLD

La Bella Otero (Agustina de Carmen Otero), was born on December 19, 1868 in the municipality of Valga, in the bosom of a humble family. In 1880 she leaves her native Galicia and embarks on a one-way journey that will take her to travel the main cities of the world, becoming a much-admired actress and symbol of her time, the Belle Époque. In Barcelona she begins her apprenticeship as a dancer of shows under the name of Carolina Otero. At age 20, she meets Catalan banker Furtià, who instills in her his interest in theater, and in 1889, a lucky year for Carolina, she settles in Paris with Furtià, who introduces her to Josep Oller, theatrical entrepreneur of the Moulin Rouge and Olympia. Oller opens the doors of the entertainment world to her, after preparing her in the disciplines of Spanish singing and dancing, and introducing her to Count Kessler and Ernest André Jurgens, representatives of the Eden Musée museum and entertainment venue in New York. On September 21, 1890, La Bella Otero arrives in New York with great anticipation due to the press and publicity campaign, previously planned by Jurgens. That year, she will meet William Kissam Vanderbilt, grandson of the creator of American railroad and river lines, who will have a relationship with Carolina for seven years. In August 1892 she returns to Paris and performs at the Cirque d'Été, where she will meet Prince Alberte of Monaco. La Bella Otero, following the offer of Édouard Marchand, director of Foiles Bergére, signs a contract to perform at the famous Parisian entertainment venue, to which she remains linked throughout her life. Between 1893 and 1897, the legend of La Bella Otero was created, to the point that she will meet the main figures of European aristocracy, politics, and finance. In 1898, Grand Duke Peter of Russia invited her to St. Petersburg in the summer. La Bella Otero appears accompanied in her dance scene by Mesguich, assistant to film inventor Louis Loumiere, who will film the show that Carolina premieres. The film made, "La Valse Brisante," was screened on September 26 in Moscow as the main attraction of a charity festival promoted by the Russian royal family, not without some scandal. In 1900, the year of the Paris Exposition, Carolina Otero was already a landmark linked to Parisian entertainment. Between August and December 1906, Carolina Otero tours Latin America: Argentina, Uruguay, and Brazil. In 1912 she meets Alfonso XIII and the Emperor of Japan, Meiji Tenno. A year later she performs the opera Carmen by Bizet, in Rouen and London.

PARÍS NOS ANOS DA BELLE ÉPOQUE

París, nos anos da Belle Époque, experimenta unha transformación patente cara a modernidade. O trazado urbano encargado por Napoleón III ao Barón Haussmann, en 1853, practicamente queda realizado na súa totalidade durante a Belle Époque, o que converte París na cidade máis moderna de Europa. Nos primeiros anos da Belle Époque, André Antoine creó o Teatro Libre. Nas súas montaxes, como Zola nas súas novelas, presentaba unhas representacións exactas da vida. Ao seu carón estiveron as grandes actrices e actores do momento, entre os que destacaron Sarah Bernhardt ou Benoît-Constant Coquelin. A estrea de Cyrano de Bergerac, de Edmond Rostand, representado por Coquelin en 1898, foi recordado como o de máis éxito que coñece a historia teatral francesa. En setembo de 1895, os irmáns Lumière presentaron ante o público de París o cinematógrafo. A partir dese momento, o seu éxito foi imparable. Nun principio, as proxeccións foron itinerantes en cafés, feiras, teatros… as súas proxeccións eran máis ben curtas e tiñan un carácter popular. Logo, chegaron Léon Gaumont e os irmáns Pathe e abriron salas dende Rusia ata España. É máis, uns dos cines máis famosos da época era o Gaumont-Palace de París, cun aforo de 3.000 persoas, inaugurado en 1911. Tamén foi de notable importancia para a escena a chegada do Ballet Ruso ao teatro do Châtelet en 1909.

PARÍS EN LOS AÑOS DE LA BELLE ÉPOQUE

París, en los años de la Belle Époque, experimenta una transformación patente hacia la modernidad. El trazado urbano encargado por Napoleón III al Barón Haussmann, en 1853, prácticamente queda realizado en su totalidad durante la Belle Époque, lo que convierte a París en la ciudad más moderna de Europa. En los primeros años de la Belle Époque, André Antoine creó el Teatro Libre. En sus montajes, como Zola en sus novelas, presentaba unas representaciones exactas de la vida. A su lado estuvieron las grandes actrices y actores del momento, entre los que destacaron Sarah Bernhardt o Benoît-Constant Coquelin. El estreno de Cyrano de Bergerac, de Edmond Rostand, representado por Coquelin en 1898, fue recordado como el de más éxito que conoce la historia teatral francesa. En septiembre de 1895, los hermanos Lumière presentaron ante el público de París el cinematógrafo. A partir de ese momento, su éxito fue imparable. En un principio, las proyecciones fueron itinerantes en cafés, ferias, teatros… sus proyecciones eran más bien cortas y tenían un carácter popular. Luego, llegaron Léon Gaumont y los hermanos Pathe y abrieron salas desde Rusia hasta España. Es más, uno de los cines más famosos de la época era el Gaumont-Palace de París, con un aforo de 3.000 personas, inaugurado en 1911. También fue de notable importancia para la escena la llegada del Ballet Ruso al teatro del Châtelet en 1909.

PARIS IN THE YEARS OF THE BELLE ÉPOQUE

Paris, in the years of the Belle Époque, experiences a clear transformation towards modernity. The urban layout commissioned by Napoleon III to Baron Haussmann, in 1853, is practically completed in its entirety during the Belle Époque, which makes Paris the most modern city in Europe. In the early years of the Belle Époque, André Antoine created the Free Theater. In his productions, like Zola in his novels, he presented exact representations of life. By his side were the great actresses and actors of the moment, among whom Sarah Bernhardt and Benoît-Constant Coquelin stood out. The premiere of Cyrano de Bergerac, by Edmond Rostand, performed by Coquelin in 1898, was remembered as the most successful in French theatrical history. In September 1895, the Lumière brothers presented the cinematograph to the Paris public. From that moment on, its success was unstoppable. Initially, screenings were itinerant in cafes, fairs, theaters... their screenings were rather short and had a popular character. Later, Léon Gaumont and the Pathe brothers arrived and opened theaters from Russia to Spain. Moreover, one of the most famous cinemas of the time was the Gaumont-Palace in Paris, with a capacity of 3,000 people, inaugurated in 1911. Also of notable importance to the scene was the arrival of the Russian Ballet at the Châtelet theater in 1909.

CASA A BELLA OTERO

A Bella Otero nace no seo dunha familia humilde. Grazas á tradición oral, máis dun século despois de nacer, realízase unha réplica do tipo de vivenda na que puido ter nacido a famosa actriz galega. Un modelo que coincide coas características da tipoloxía de vivenda mínima tradicional galega e convértese nun importante exemplo para coñecer a vida da poboación rural antes do desenvolvemento económico e industrial do século XIX. A vivenda rural galega tiña un chan rectangular cunha superficie interior que non superaba os 60 m². A súa cuberta realizábase cun tellado a dúas augas, xeralmente cuberto con tellas ou lousa. As paredes eran xeralmente de cachotaría e cantería de granito, habitualmente revestido con morteiro de cal e area pintada de branco. A distribución espacial da casa era, un espazo único que se dividía cun taboado de madeira para xerar tres habitacións: cociña, corte e sobrado (dormitorio). A cociña era a unidade principal da casa e era o lugar onde tivo lugar toda a actividade da familia. Era o centro da casa, o lugar onde se cociñaba, comía, recibíanse as visitas e onde se facían reunións ao carón da lareira. A corte era o lugar onde se recollían os animais pola noite. A calor xerada por eles servía para quentar o cuarto familiar situado enriba e que utilizaba como piso un chan de madeira apoiado por vigas do mesmo material. Nunha dependencia adxunta á casa estaba o alpendre. Lugar para almacenar os útiles agrícolas, o carro e outras ferramentas necesarias para o desenvolvemento do traballo agrícola e gandeiro.

CASA LA BELLA OTERO

La Bella Otero nace en el seno de una familia humilde. Gracias a la tradición oral, más de un siglo después de nacer, se realiza una réplica del tipo de vivienda en la que pudo haber nacido la famosa actriz gallega. Un modelo que coincide con las características de la tipología de vivienda mínima tradicional gallega y se convierte en un importante ejemplo para conocer la vida de la población rural antes del desarrollo económico e industrial del siglo XIX. La vivienda rural gallega tenía un piso rectangular con una superficie interior que no superaba los 60 m². Su cubierta se realizaba con un tejado a dos aguas, generalmente cubierto con tejas o pizarra. Las paredes eran generalmente de mampostería y cantería de granito, habitualmente revestido con mortero de cal y arena pintada de blanco. La distribución espacial de la casa era, un espacio único que se dividía con un entablado de madera para generar tres habitaciones: cocina, corte y sobrado (dormitorio). La cocina era la unidad principal de la casa y era el lugar donde tenía lugar toda la actividad de la familia. Era el centro de la casa, el lugar donde se cocinaba, comía, se recibían las visitas y donde se hacían reuniones al lado de la chimenea. La corte era el lugar donde se recogían los animales por la noche. El calor generado por ellos servía para calentar la habitación familiar situada encima y que utilizaba como piso un suelo de madera apoyado por vigas del mismo material. En una dependencia adyacente a la casa estaba el alpendre. Lugar para almacenar los útiles agrícolas, el carro y otras herramientas necesarias para el desarrollo del trabajo agrícola y ganadero.

CASA LA BELLA OTERO

La Bella Otero was born into a humble family. Thanks to oral tradition, more than a century after her birth, a replica of the type of dwelling in which the famous Galician actress could have been born is created. A model that coincides with the characteristics of the traditional Galician minimum dwelling typology and becomes an important example to understand the life of the rural population before the economic and industrial development of the 19th century. The Galician rural dwelling had a rectangular floor with an interior surface that did not exceed 60 m². Its roof was made with a double-sloped roof, generally covered with tiles or slate. The walls were generally of masonry and granite stonework, usually covered with lime mortar and sand painted white. The spatial distribution of the house was a single space that was divided with a wooden board to create three rooms: kitchen, stable, and attic (bedroom). The kitchen was the main unit of the house and was the place where all family activity took place. It was the center of the house, the place where cooking was done, meals were eaten, visitors were received, and meetings were held by the fireplace. The stable was the place where animals were gathered at night. The heat generated by them served to heat the family room located above and which used a wooden floor supported by beams of the same material. In a room adjacent to the house was the shed. A place to store agricultural tools, the cart, and other tools necessary for the development of agricultural and livestock work.

Este sitio web utiliza cookies
Este sitio web utiliza cookies para mellorar a experiencia do usuario.
Este sitio web utiliza cookies
Este sitio web utiliza cookies para mellorar a experiencia do usuario.